Prof. dr hab. Andrzej Lewicki (1910–1972)

Trzeci ojciec założyciel poznańskiej psychologii. Profesor Lewicki psycholog, nazywany trzecim Ojcem Założycielem poznańskiej psychologii. Absolwent Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie, gdzie studiował polonistykę i psychologię (praca magisterska w zakresie psychologiieksperymentalnej pisana pod kierunkiem prof. Mieczysława Kreutza, doktorat z literaturoznawstwa pod kierunkiem prof. Józefa Kleinera (1945 r. – KUL). W 1951 r. uzyskał habilitację z psychologii na podstawie monografii „Zapominanie nazwisk”. Jego prace były poświęcone głównie analizie poznawczych mechanizmów regulacji zachowania, zagadnieniom psychopatologii i psychokorekcji. Był autorem oryginalnej eksperymentalnej metody tworzenia sztucznych pojęć oraz tzw. eksperymentu klinicznego. Autor i redaktor pierwszego polskiego podręcznika psychologii klinicznej. Zwolennik oparcia psychologii na mocnych biologicznych i neurofizjologicznych podstawach. W roku 1945 założył i prowadził Zakład Psychologii, a także kierował studiami z psychologii na UMK w Toruniu. W roku 1954 podjął pracę na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. W 1960 r. uzyskał tytuł profesora na podstawie pracy „Procesy poznawcze i orientacja w otoczeniu”. W roku 1961 założył w Poznaniu pierwszą w Polsce Katedrę Psychologii Klinicznej. Zorganizował wraz z członkami Katedry specjalizację magisterską z psychologii klinicznej, a w kolejnym roku pierwszą w Polsce specjalizację kliniczno-penitencjarną. Jego seminaria magisterskie cieszyły się niesłabnącym powodzeniem wśród studentów. Był zwolennikiem łączenia badań podstawowych w dziedzinie psychologii klinicznej z praktyką kliniczną. Po utworzeniu Instytutu Psychologii w roku 1969 pełnił w nim funkcję wicedyrektora ds. naukowych, aż do nagłej śmierci w 1972 roku.